உறுதியான இறைநம்பிக்கை
إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ
ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا
تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ
நிச்சயமாக யார், எங்கள் இறைவன் அல்லாஹ்தான் என்று கூறி, பின்னர் (அதிலேயே) நிலைத்திருந்தார்களோ அவர்களிடம் வானவர்கள் வருவார்கள்.
"நீங்கள் அஞ்சாதீர்கள். கவலைப்படாதீர்கள். உங்களுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட சொர்க்கத்தை(ப்
பற்றி நற்செய்தியை)க் கொண்டு மகிழ்ந்திருங்கள்" (என்று கூறுவார்கள்.) திருக்குர்ஆன்:-
41:30
இஸ்லாமிய நெறிமுறைகளை முழுமையாகப் பின்பற்றி, அதில் நிலைந்திருந்து, தீயவை தவிர்த்து, நற்காரியங்களை அல்லாஹ்வுக்காக என்று மட்டும் ஆர்வத்துடன் செய்பவர்கள் தான் உண்மையான
இறைநம்பிக்கையாளர்கள். இவர்களிடம் தான் வானவர்கள் வந்து (தலைப்பில் காணும் திருவசனத்தின்படி)
சுபச்செய்தி சொல்வார்கள்.
அண்ணல் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். ( إِنَّ اللَّهَ قَسَمَ بَيْنَكُمْ أَخْلَاقَكُمْ، كَمَا
قَسَمَ أَرْزَاقَكُمْ وَإِنَّ اللَّهَ يُعْطِي الْمَالَ مَنْ يُحِبُّ، وَمَنْ لَا
يُحِبُّ، وَلَا يُعْطِي الْإِيمَانَ إِلَّا مَنْ يُحِبُّ ، فَمَنْ أَعْطَاهُ
اللَّهُ الدِّينَ فَقَدْ أَحَبَّهُ ) அல்லாஹ் உங்களுக்கிடையே
பண்புகளை வித்தியாசமாக்கியது போன்றே, உங்கள் வாழ்வாதாரத்தையும் வித்தியாசமாக்கியுள்ளான். தமக்குப் பிரியமானவர்களுக்கும்
பிரியமில்லாதவர்களுக்கும் இவ்வுலகச் செல்வத்தை அல்லாஹ் வழங்குகின்றான். ஆனால், இறைநம்பிக்கை கொள்ளும் வாய்ப்பை தனக்கு
பிரியமானவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்குகின்றான். அல்லாஹ் யாருக்கு மார்க்கத்தை வழங்கினானோ
அவர் மார்க்கத்தை பிரியப்படுகிறார். அறிவிப்பாளர்:- அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி)
அவர்கள் நூல்:- முஸ்னது அஹ்மத், தஃப்சீர் இப்னு கஸீர் அல்கஸஸ் வசனம்-82, அல்கபாஇர் இமாம் அத்தஹபீ
நடப்பதற்கேற்ற நற்செயல்
மெய்யாகவே எவர்கள் இறைநம்பிக்கை கொள்கிறார்களோ அவர்களை மறுமையிலும், இம்மையிலும் ("கலிமா தையிப்"
என்னும்) உறுதிமிக்க இந்த வார்த்தையைக் கொண்டு அல்லாஹ் அவர்களை உறுதிப்படுத்துகிறான்.
திருக்குர்ஆன்:- 14:27
சுஃப்யான் பின் அப்துல்லாஹ் அஸ்ஸகஃபீ (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது. நான் (அண்ணல் நபி
- ஸல் அவர்களிடம்), ( يَا رَسُولَ اللَّهِ حَدِّثْنِي بِأَمْرٍ أَعْتَصِمُ
بِهِ ) "நாயகமே! நான் கடைப்பிடித்து நடப்பதற்கேற்ற நற்செயல் ஒன்றை எனக்கு
அறிவியுங்கள்" என்று கேட்டேன். அதற்கு நபியவர்கள், ( قُلْ
رَبِّيَ اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقِمْ ) "அல்லாஹ்தான் என் இறைவன் என்று சொல்! (பிறகு) அதில் நீ உறுதியாக
நில்!" என்று கூறினார்கள். நூல்:- முஸ்லிம்-62, திர்மிதீ-2334
நபியவர்களின் நேசத்திற்கு காரணம்
அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது. "(இஸ்ரவேலர்களில்) ஒரு மனிதர் தமது மாட்டின்மீது
சுமைகளை ஏற்றிவிட்டு, அதை ஓட்டிக்கொண்டு சென்றார். அப்போது அது அவரைத் திரும்பிப் பார்த்துப் பேசியது.
"நான் இதற்காக (சுமை சுமப்பதற்காக)ப் படைக்கப்படவில்லை; மாறாக, நான் (நிலத்தை) உழுவதற்காகத்தான் படைக்கப்பட்டுள்ளேன்"
என்று கூறிற்று என அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
உடனே மக்கள், ( سُبْحَانَ اللَّهِ بَقَرَةٌ تَكَلَّمُ
) "அல்லாஹ் தூயவன்" (என்று வியப்புடனும்
அதிர்ச்சியுடனும் கூறிவிட்டு,) மாடு பேசுமா?" என்று கேட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ( فَإِنِّي
أُومِنُ بِهَذَا أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ ) "நானும் அபூபக்ரும் உமரும் இதை நம்புகிறோம்" என்று சொன்னார்கள்.
அப்போது அங்கே அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களும் உமர் (ரலி) அவர்களும் இருக்கவில்லை.
தொடர்ந்து, அண்ணல் நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘‘ஒரு மனிதர் தன் ஆடுகளுக்கிடையே (அவற்றை மேய்த்துக்கொண்டு) இருந்தபோது ஓநாய் (ஆட்டு
மந்தைக்குள்) புகுந்து ஆட்டை(த் தாக்கிக் கவ்வி)க்கொண்டு சென்றுவிட்டது. அந்த ஆட்டைத்
தேடி, ஓநாயிடமிருந்து அவர் காப்பாற்றிவிட்டார்.
அப்போது அந்த ஓநாய் அவரைப் பார்த்து, யிஏய்! இதை என்னிடமிருந்து இன்று நீ காப்பாற்றிவிட்டாய். ஆனால், கொடிய விலங்குகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும்
(உலக முடிவு) நாளில் இதற்கு (பாதுகாவலர்) யார் இருக்கிறார்கள்? அந்நாளில் இதற்கு என்னைத் தவிர பாதுகாவலர்
யாரும் இல்லையே’ என்று கூறியது” எனச் சொன்னார்கள்.
அப்போதும் மக்கள், ( سُبْحَانَ اللَّهِ ذِئْبٌ يَتَكَلَّمُ
) ‘‘சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்!) ஓநாய்
பேசுமா?” என்று கேட்டார்கள். நபி
(ஸல்) அவர்கள், ‘‘நானும் அபூபக்ரும், உமரும் இதை நம்புகிறோம்” என்று சொன்னார்கள். அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களும் உமர் (ரலி)
அவர்களும் அங்கே அப்போது இருக்கவில்லை. நூல்:- புகாரீ-3471, முஸ்லிம்-4759
அபூபக்ர் பின் அய்யாஷ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகின்றார்கள். ( سَبَقَهُمْ أَبُو بَكْرٍ بِكَثْرَةِ صَلَاةٍ
وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءٍ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ) அதிகமான தொழுகை, நோன்பு போன்ற இறைவழிபாடுகளின் காரணத்தால்
மற்ற நபித்தோழர்களை அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் முந்தவில்லை. மாறாக, அவருடைய உள்ளத்தில் நிலைத்திருந்த இறைநம்பிக்கையின்
காரணத்தால் மட்டுமே முந்தினார்கள். நூல்:- ஃபளாஇலுஸ் ஸஹாபா இமாம் அஹ்மத், சீரத் அபூபக்ர் சித்தீக் பக்கம்-91 (அலீ முஹம்மத் அஸ்ஸல்லாபீ)
மார்க்க அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். ( لَوْ وَزَنَ إيمَانُ أَبِي بَكْرٍ بِإِيمَانِ أَهْلِ
الأَرْضِ لَرَجَحَ ) பூமியில் உள்ள
அனைத்து மக்களின் இறைநம்பிக்கையை ஒரு தட்டிலும் அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களுடைய இறைநம்பிக்கையை
வேறொரு தட்டிலும் வைத்தாலும் அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களுடைய இறைநம்பிக்கையே மிகைத்து நிற்கும்.
நூல்:- சீரத் அபூபக்ர் சித்தீக் பக்கம்-91 (அலீ முஹம்மத் அஸ்ஸல்லாபீ)
இந்த அளவுக்கு உறுதியான இறைநம்பிக்கை இருந்த காரணத்தால் தான் ஏனைய நபித்தோழர்களை
விடவும் அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களை அண்ணல் நபி (ஸல்) அவர்கள் நேசித்தார்கள்.
நபியவர்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு
அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது. அருமை நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் மரணித்ததும்
மக்களெல்லாம் அழுதனர். மேலும், அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபியவர்களுக்கு முன்பே நாம் மரணித்திருக்க வேண்டும். அவர்களுக்குப்
பின்னால் நாம் குழப்பத்தில் சிக்கிவிடக்கூடாது என்று பயப்படுவதாக கூறினர்.
அப்போது ( معن
بن عديّ ) மஅன் பின் அதிய்யி
(ரலி) அவர்கள், ( وَاللَّهِ مَا أُحِبُّ أَنْ أَمُوتَ قَبْلَه أُصَدِّقَهُ
مَيِّتًا كَمَا صَدَّقْتُهُ حَيًّا
) அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக!
நான் நபியவர்களுக்கு முன்பே மரணிப்பதை விரும்பவில்லை. மாறாக, நபியவர்கள் உயிரோடிருக்கும்போது அவர்களை
உண்மைப்படுத்தி வாழ்ந்தது போன்று, அவர்கள் மரணித்த பின்பும் அவர்களை உண்மைப்படுத்தி வாழ விரும்புகிறேன்" என்று
(தமக்கு இறைநம்பிக்கையின்மீது இருந்த உறுதியை) கூறினார். நூல்:- முவத்தா இமாம் மாலிக், தபக்காத் இப்னு சஅத், அஃலாமுந் நுபலா இமாம் அத்தஹபீ, அல்பிதாயா வந்நிஹாயா, அல்இஸ்தீஆப் இமாம் இப்னு அப்துல் பர்
நபியவர்களின் மரணத்திற்கு பிறகு தேவையற்ற காரியங்களில் ஈடுபட்டு நம்முடைய இறைநம்பிக்கையின்
பலம் குன்றிவிடுமோ என்று அஞ்சிய நபித்தோழர்களுக்கு மத்தியில் மஅன் (ரலி) அவர்கள் நபியவர்களின்
மரணத்திற்கு பிறகும் உறுதியான இறைநம்பிக்கையுடன் வாழமுடியும் என்பதில் உறுதியுடன் இருந்துள்ளார்.
நபியவர்களின் இறப்புக்குப் பிறகு தமது இறைநம்பிக்கையின் உறுதிநிலை என்னவாகும் என்று
அஞ்சிக்கொண்டிருந்த தோழர்களுக்கு மத்தியில் இவர் நேர் எதிரான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்.
ஆம்! நபியவர்களின் இறப்புக்குப் பிறகு பலரும் இறைமறுப்பாளராக மாறிப்போனார்கள் என்பது உண்மைதான். அந்த இக்கட்டான
சூழ்நிலையையும் தாண்டி இறைநம்பிக்கையில் உறுதியாக இருந்தவர்கள் தான் உண்மையான நபித்தோழர்கள்.
வலுவற்ற உள்ளம் கொண்ட மனிதன் துன்பத்தைக் கண்டு துவண்டு போய்விடுகிறான். ஆனால், நபித்தோழர்கள் இப்படித்தான் என வரையறுக்க
முடியாத அளவு சொல்லொண்ணாத் துன்பங்களை இஸ்லாத்திற்காக எதிர்கொண்டார்கள். அப்போது அவர்கள்
உள்ளம் நடுங்கவில்லை. உள்ளத்தில் உறைந்திருந்த இறைநம்பிக்கை குன்றவில்லை. தான் கொண்ட
கொள்கையில் நிலையாய் நின்றார்கள்.
பெண்கள்
ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது. ( وما نَعْلَمُ أنَّ أحَدًا مِنَ المُهَاجِرَاتِ
ارْتَدَّتْ بَعْدَ إيمَانِهَا ) புலம்பெயர்ந்து
வந்த (முஸ்லிம்) பெண்களில் எவருமே இறைநம்பிக்கை கொண்ட பின்னால் இஸ்லாத்தை நிராகரித்துவிட்டு
(மதம் மாறிச்) சென்றதாக நாம் அறியவில்லை. நூல்:-
புகாரீ-2733, முஸ்லிம்
ஒருநாள் பேரறிஞர் ஃபக்ருத்தீன் அர்ராஸீ (ரஹ்) அவர்கள் தனது மாணவர்களுடன் ஊர்வலமாகச்
சென்றுகொண்டிருந்தபோது, நைசாப்பூரைச் சேர்ந்த ஒரு மூதாட்டி, ( مَنْ هَذَا ) "இவர் யார்?" என்று கேட்டாள். மக்கள், ( أَنَّهُ الْإِمَامُ الْجَلِيلُ الْفَخْرِ
الرَّازِيِّ؛ الَّذِي وُضِعَ أَلْف دَلِيلٌ عَلَى وُجُودِ اللَّهِ ) "இவர் தான் மதிப்பிற்குரிய இமாம் ஃபக்ருத்தீன் அர்ராஸீ (ரஹ்)
அவர்கள். இவர் அல்லாஹ்வின் இருப்பிற்கு (அல்லாஹ் என்று ஒருவன் இருக்கின்றான் என்பதற்கு)
ஆயிரம் சான்றுகளை முன்வைத்துள்ளார்" என்று கூறினார்கள்.
அவள், ( سُبْحَانَ اللَّهِ! أَوَ يَحْتَاجُ اللَّهِ
لِلْأَدِلَّةِ عَلَى وُجُودِهِ؟ لَوْلَا عِنْدَهُ أَلْفَ شَكٍّ، لَمَا وَضَعَ
أَلْفَ دَلِيلً ) "அல்லாஹ் பரிசுத்தமானவன்! அல்லாஹ்வின் இருப்பிற்கு சான்றுகள்
தேவையா? அவருக்கு ஆயிரம் சந்தேகங்கள்
இல்லையென்றால், அவர் ஆயிரம் சான்றுகளை முன்வைத்திருக்க மாட்டார்!" என்று வியப்புடன் கூறினாள்.
இமாம் அர்ராஸீ (ரஹ்) அவர்கள் அவளது கூற்றைக் கேட்டதும், ( اَللَّهُمَّ
إيمَانًا كَإِيمَانِ عَجَائِزِ نَيْسَابُور
) "இறைவா, நைசாப்பூரின் மூதாட்டிகளின் இறைநம்பிக்கையைப்
போன்ற இறைநம்பிக்கையை எனக்கு வழங்குவாயாக!" என்று கூறினார்கள்.
நோவினை செய்தபோது
பெரியது ஜனாதிபதி உமர் பின் அப்துல் அஜீஸ் (ரஹ்) அவர்கள் ரோமானிய அரசரிடம் ஒருவரை
தூது அனுப்பினார்கள். அந்த தூதுவர் அரசரைச் சந்தித்துப் பிறகு அங்கிருந்து வெளியேறினார்.
குறிப்பிட்ட இடத்தை அவர் கடந்து செல்லும்போது அங்கே ஒருவர் குர்ஆன் ஓதுவதைக் கேட்டார்.
ஆனால் அவர் பார்வையற்றவராக இருந்தார்
பின்னர் அந்த பார்வையற்றவரிடம், ( مَا شَأْنك ) "(எதனால் உன் பார்வைப் பறிபோனது?) உமக்கு என்ன பிரச்சனை?" என்று கேட்டார். அதற்கு
அவர், ( إِنِّي أسرت من مَوضِع كذاوكذا فَأتي بِي إِلَى صَاحب
الرّوم فَعرض عَليّ النَّصْرَانِيَّة فأبيت فَقَالَ لي إِن لم تفعل سملت عَيْنَيْك
فاخترت ديني على بَصرِي فسمل عَيْني وصيرني إِلَى هَذَا الْموضع يُرْسل إِلَيّ كل
يَوْم بحنطة فأطحنها وبخبزه فآكلها ) "நான் இன்ன இடத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்டேன். பின்னர் ரோமானிய அரசரிடம்
அனுப்பி வைக்கப்பட்டேன். கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு என்னை அரசர் வற்புறுத்தினார்.
நான் மறுத்துவிட்டேன். அப்போது அரசர், "நீ கிறிஸ்துவத்தை ஏற்காவிட்டால் உன் கண்களை குருடாக்கி விடுவேன்"
என்றார். என் பார்வையைவிட என் மார்க்கமே பெரியது என்பதால் நான் மார்க்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.
அதனால் என் கண்களைப் பிடிங்கி இதோ இந்த நிலைக்கு என்னை ஆளாக்கிவிட்டனர். அரைப்பதற்கு
கோதுமையும், உண்ணுவதற்கு ரொட்டியும் தினமும் எனக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள்" என்றார்.
உமர் (ரஹ்) அவர்களிடம் திரும்பிச் சென்ற அந்த தூதுவர் விஷயத்தைத் தெரிவித்தார்.
இச்செய்தியை கேள்விப்பட்ட உமர் அவர்களுடைய கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து
ஓடி தாடியை நனைத்தது. உடனடியாக உமர் (ரஹ்) அவர்கள் ரோமானிய அரசருக்கு, ( أما
بعد فقد بَلغنِي خبر فلَان بن فلَان فوصف لَهُ صفته وَأَنا أقسم بِاللَّه لَئِن لم
ترسله إِلَيّ لَأَبْعَثَن إِلَيْك من الْجنُود جُنُودا يكون أَولهَا عنْدك
وَآخرهمْ عِنْدِي ) "விஷயம் என்னவென்றால், இன்ன மனிதர் குறித்த செய்தி எனக்கு தெரியவந்துள்ளது. எனவே, அல்லாஹ்வின்மீது ஆணையிட்டு சொல்கிறேன்.
உடனே அவரை என்னிடம் அனுப்பி வைக்க வேண்டும். இல்லையேல், உமக்கு எதிராக நான் ஒரு படையை அனுப்புவேன்.
அந்தப் படையின் முதல் வீரர் உன்னிடம் இருப்பார். கடைசி வீரர் என்னிடம் இருப்பார்"
என்று கடிதம் எழுதினார்கள்.
அந்த கடிதத்தை வாசித்த அரசன், ( مَا كُنَّا لنحمل الرجل الصَّالح على هَذَا بل نبعث
إِلَيْهِ بِهِ ) "ஒரு நல்ல மனிதரை இப்படி கோபப்படுத்துவது முறையற்ற செயல். எனவே, நாங்கள் அந்தக் கைதியை அவரிடம் அனுப்பிவைக்கிறோம்"
என்றார். அவ்வாறே அந்தக் கைதி விடுதலை செய்து அனுப்பி வைக்கப்பட்டார். நூல்:- சீரத்
உமர் பின் அப்துல் அஜீஸ் பக்கம்-164 (இப்னு அப்துல் ஹிகம்), உமர் பின் அப்துல் அஜீஸ் பக்கம்-178 (அலீ முஹம்மத் அஸ்ஸல்லாபீ)
நல்லோர்களுக்கு வேதனைகளும், சோதனைகளும் தொடர்ந்து வந்தபோதும் கொண்ட கொள்கையில் உறுதியுடன் நிலைத்திருந்தார்கள்.
மேலும், அவர்கள் இறைநம்பிக்கைக்காக
உலக சுகங்கள் அனைத்தையும் இழக்க தயாரானார்களே தவிர, உலக சுகங்களுக்காக இறைநம்பிக்கையை இழக்க தயாரில்லை.
பிரச்சனைகள் தீர
வானங்களும் பூமியும் (தத்தம் எல்லையிலிருந்து) விலகிவிடாதபடி தடுத்துப்பிடித்து
கொண்டிருப்பவன் நிச்சயமாக அல்லாஹ்தான். (தம் எல்லையில் இருந்து) அவ்விரண்டும் சாய முற்பட்டபோதிலும்
அவை சாயாதபடி தடுக்கக்கூடியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறொருவனுமில்லை. நிச்சயமாக அவன் பொறுமையுடையவனும்
மன்னிப்புடையவனாகவும் இருக்கின்றான். திருக்குர்ஆன்:-
35:41
ஒரு வயதான மூதாட்டி ஒரு சாதாரண குடிசையில் வாழ்ந்துவந்தாள். அந்த குடிசை பழுதடைந்துவிட்டது.
அதைச் செப்பனிடுவதற்குக்கூட அவளுக்கு வசதி இல்லை. பிறகு ஒருநாள் அந்த மூதாட்டி மேற்காணும்
வசனத்தை ஓதிய போது, "வானம், பூமியும் விழுந்துவிடாதவாறு அல்லாஹ் தானே பிடித்துவைத்துள்ளான். இவ்வளவு பிரமாண்டமான
ஆற்றல் பெற்ற என்னுடைய இறைவன், என்னுடைய பலகீனமான இந்த குடிசை விழுந்துவிடாதவாறு பிடித்து வைப்பதற்கு போதுமானவன்
தானே!" என்று யோசித்தாள்.
அதன் பிறகு மேற்காணும் வசனத்தை ஒரு துண்டுச்சீட்டில் எழுதி தமது பேரப்பிள்ளையிடம்
கொடுத்து, இந்த துண்டுச்சீட்டை குடிசையின்
கூரை எங்கு பலகீனமான இருக்கிறதோ அங்கு இதை வைத்துவிடு!" என்று கூறினாள். அவ்வாறே
வைக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு அந்த மூதாட்டி இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாள். அதுவரை அந்த
குடிசைக்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. பெரும்பெரும் காற்றுக்கும், மழைக்கும்கூட அந்த கூரை பழுதாகாமல்
அப்படியே இருந்தது. அவளின் பேரன் பெரியவனாகிவிட்டான்.
அவளின் இறப்புக்குப் பிறகு அவளின் பேரனுக்கு, "தமது பாட்டி அன்றொரு நாள் எதையோ எழுதிய துண்டுச் சீட்டை கூரையில்
வைக்க சொன்னாளே, அந்த துண்டுச் சீட்டில் அப்படி என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது?" என்று சிந்தித்தவாறு, கூரையில் சொருகி வைக்கப்பட்டிருந்த
அந்த துண்டுச் சீட்டை எடுத்து பிரித்துப் பார்த்தான் அதில் மேற்காணும் திருவசனம் மட்டுமே
எழுதப்பட்டிருந்தது. அதன் பிறகு ஒரிரு நாள்களில் அந்த குடிசையின் கூரை விழுந்துவிட்டது.
அதாவது, அந்த திருவசனத்தின் பரக்கத்தால் விழவேண்டிய கூரை, விழாமல் பாதுகாக்கப்பட்டது. அந்த திருவசனம் எழுதப்பட்டிருந்த துண்டுச் சீட்டை அங்கிருந்து
எப்போது எடுக்கப்பட்டதோ, அதன் பிறகு அந்தக் கூரை விழுந்துவிட்டது.
மனிதன் சந்திக்கும் பல பிரச்சனைகளுக்கு குர்ஆனில் தீர்வு உள்ளது. அருமை நாயகம்
(ஸல்) அவர்கள் கற்றுத்தந்த (துஆ எனும்) மந்திரச் சொற்களில் அனைத்திற்கும் நிவாரணம்
உண்டு. இதன்மீது நம்பிக்கைக் கொண்டு செயல்படுத்தியவர்கள் அதற்குரிய பலனை பெற்றுக்கொண்டார்கள்
என்பதற்கு பல வரலாற்றுச் சான்றுகள் உண்டு.
இன்னின்ன பிரச்சனைகளுக்கு இவற்றை ஓதி வாருங்கள் என்று நாம் கூறினால், இந்த நவீன யுகத்தில் இதையெல்லாம் ஓதி
வந்தால் பலன் கிடைக்கும் என்று நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது? என்று சந்தேகத்துடன் கேட்கிறார்கள்.
எனவே, அல்லாஹுத்தஆலா நம்மை உறுதியான
இறைநம்பிக்கையுடன் வாழ செய்து, அதனுடனேயே நம்மை மரணிக்க செய்வானாக! ஆமீன்
மௌலவி, மு.முஹம்மது ஹைதர்அலீ இம்தாதி, இமாம்:
நீலாங்கரை, சென்னை. செல்: 9840535951