சரி! பரவாயில்லை!
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ
وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ
(நபியே!) பெருந்தன்மையை
மேற்கொள்வீராக. நன்மையை ஏவுவீராக. அறிவீனர்களைப் புறக்கணிப்பீராக. திருக்குர்ஆன்:- 7:199
பெருந்தன்மை என்பது
ஒரு குறிப்பிட்ட தனி குணம் அல்ல. அது பல அரிய பண்புகளின் கலவை.
நம் தவறுகளை ஏற்று
உணர்ந்து அவற்றிற்குப் பரிகாரம் தேடுதல், போட்டி - மோதல் என்று வரும்போது விட்டுக்கொடுத்தல், மனத்தாங்கல் வராதபடி
எதையும் சரி சரி என்று சரி செய்து கொண்டு போகுதல், உடற் சங்கடங்களையும் உள்ளச் சங்கடங்களையும் தாமே
ஏற்று அவை பிறருக்கு வராதபடி முடிந்தவரை பார்த்துக் கொள்ளுதல், பரவாயில்லை அதனால்
என்ன இப்போ? என்று அடிக்கடி சொல்லும் மனப்பான்மை ஆகிய பல பண்புகளின் ஒட்டுமொத்த பெயர்தான் பெருந்தன்மை.
நட்பு இல்லாத போதும்
ஒருவரை நாம் உளமாற நேசிக்கிறோம் அல்லது மதிக்கிறோம் என்றால், அவரிடம் பெரும்பாலும்
பெருந்தன்மை எனும் அருங்குணம் அமைந்திருக்கும். அவரே நமக்கு நண்பராகவும் உறவினராகவும், நமக்குக் காரியங்களைச்
செய்து கொடுத்துச் சலுகையும் காண்பிப்பவராகவும் அமைந்துவிட்டால் அவர் மீது நாம் காட்டும்
மதிப்பிற்கு அளவே இருக்காது.
பெருந்தன்மை என்பது
பலரால் பாராட்டப்படும் அரிய குணம் என்பது மட்டுமல்ல. சிறு புழுவைத் தூண்டிலில் மாட்டி, பெரிய மீனைப் பிடிப்பது
போல் என்ற உண்மையை பலருக்கு தெரிவதில்லை.
சில இடங்களில் - சில
சந்தர்ப்பங்களில் பெருந்தன்மையாக நாம் நடந்து கொள்ளாவிட்டால் நம்முடைய சிறப்பும் பெருமையும்
பதவிமும் பணமும் பிடுங்கப்பட்டுவிடும். இப்படி ஒரு சூழ்நிலை கண்டிப்பாக உருவாகும் என்று
தெரிந்தால் முன்கூட்டியே உஷாராகிவிடுவது நல்லது. நல்ல பெயராவது மிஞ்சும்.
பல நேரங்களில் நாம்
பெருந்தன்மையை பார்த்து, எதிராளியும் பெருந்தன்மையாக நடந்துகொள்வார் என நாம் எதிர்பார்க்கலாம்.
அப்போது இனிய - சுமூகமான சூழ்நிலை உருவாகிடும். அப்படி ஏற்பட்டால் இறுதி வெற்றி நமக்குத்
தான்.
அன்பு மலரும்
நபிகள்
பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். இறைத்தூதர் மூசா (அலை) அவர்கள், ( يَا رَبِّ ، مَنْ أَعَزُّ عِبَادِكَ عِنْدَكَ ) “இறைவா! உனது அடியார்களில் உன்னிடத்தில் மிகவும் கண்ணியத்திற்குரியவர்
யார்?” என்று கேட்டார்கள், அல்லாஹ், ( مَنْ إِذَا قَدَرَ غَفَرَ ) "(பழி வாங்க) சக்தியிருந்தும் மன்னித்துவிட்டவர்தான்" என்று
கூறினான். அறிவிப்பாளர்:- அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள். நூல்:- பைஹகீ
அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது. (முற்கால) இறைத்தூதர்களில்
ஒருவரின் நிலையை நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் எடுத்துரைத்துக்கொண்டிருப்பதை நான் இப்போதும்
பார்ப்பதைப் போன்றுள்ளது. அந்த இறைத்தூதரை அவருடைய சமுதாயத்தார் அடித்து அவரை இரத்தத்தில்
தோய்த்துவிட்டார்கள். அப்போது அவர் தமது முகத்திலிருந்து இரத்தத்தைத் துடைத்தபடி, ( اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِقَوْمِي فَإِنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ ) 'இறைவா! என் சமுதாயத்தாரை மன்னித்துவிடு! ஏனெனில், அவர்கள் அறியாதவர்களாயிருக்கிறார்கள்' என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்" என நபியவர்கள் கூறினார்கள்.
நூல்:- புகாரீ-3477, முஸ்லிம்-3668, முஸ்னது அஹ்மத்
ஆயித் பின் அம்ர்
(ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது. சல்மான் (ரலி), சுஹைப் (ரலி), பிலால் (ரலி) ஆகியோர் கொண்ட ஒரு குழுவினரிடம் (அது
வரை இஸ்லாத்தை ஏற்காதிருந்த) அபூசுஃப்யான் வந்தபோது, அக்குழுவினர், ( وَاللَّهِ مَا أَخَذَتْ سُيُوفُ اللَّهِ مِنْ عُنُقِ
عَدُوِّ اللَّهِ مَأْخَذَهَا ) "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக!
இந்த இறைவிரோதியின் கழுத்தில் இன்னும் உரிய முறையில் இறைவனின் வாட்கள் பதம் பார்க்கவில்லையே!"
என்று கூறினர்.
அப்போது அவர்களிடம்
அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள், ( أَتَقُولُونَ هَذَا لِشَيْخِ قُرَيْشٍ وَسَيِّدِهِمْ ) "குறைஷியரில் மூத்தவரும் அவர்களின் தலைவருமான ஒருவரைப் பார்த்தா
இவ்வாறு கூறுகிறீர்கள்!" என்று (கடிந்து) கூறினார்கள்.
பிறகு அருமை நாயகம்
(ஸல்) அவர்களிடம் சென்று அதைப் பற்றி அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் தெரிவித்தார்கள். அப்போது
நபியவர்கள், ( يَا أَبَا
بَكْرٍ لَعَلَّكَ أَغْضَبْتَهُمْ لَئِنْ كُنْتَ أَغْضَبْتَهُمْ لَقَدْ أَغْضَبْتَ
رَبَّكَ ) "அபூபக்ரே! நீங்கள்
அ(க்குழுவிலுள்ள)வர்களைக் கோபப்படுத்தியிருப்பீர்கள் போலும். அவர்களை நீங்கள் கோபப்படுத்தியிருந்தால்
உங்கள் இறைவனை நீங்கள் கோபப்படுத்தி விட்டீர்கள்" என்று கூறினார்கள்.
ஆகவே, அவர்களிடம் அபூபக்ர்
(ரலி) அவர்கள் வந்து, ( يَا إِخْوَتَاهْ أَغْضَبْتُكُمْ ) "என் சகோதரர்களே! நான்
உங்களைக் கோபப்படுத்திவிட்டேனா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், ( لاَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ يَا أُخَىَّ ) "இல்லை; எங்கள் அருமை சகோதரரே! அல்லாஹ் உங்களை மன்னிப்பானாக!
என்று (பெருந்தன்மையோடு) கூறினார்கள். நூல்:-
முஸ்லிம்-4916
"அடுத்தவர்கள் செயல்களை மன்னிப்பது பெருந்தன்மை அல்ல. மன்னிக்கும் அளவு அதில்
தவறு ஏதும் இருப்பதாக கருதாத பெரிய மனமே பெருந்தன்மை" என்றான் ஓர் அறிஞன்.
தவறு செய்வது மனித இயல்பு என்றாலும், மன்னிப்பது மாண்பையும், பெருந்தன்மையும் தருகிறது. மன்னிப்பது மனிதர்களின்
உயர்ந்த பண்புகளில் ஒன்றாகும்; இது மன அமைதியையும்
நல்லுறவையும் வளர்க்கிறது. மற்றவர்களை மன்னிக்கும்போது நமது மனம் கவலைகளில் இருந்து
விடுதலையாகிறது. கோபத்தை விடுத்து
மன்னிப்பை ஏற்கும்போது சமூகத்தில் அன்பு மலர்கிறது.
பல வேளைகளில் தவறிழைக்கும் மனிதர்கள் தவறை உணர்ந்து தட்டுத் தடுமாறி மன்னிப்புக்
கேட்பதுண்டு. அப்படிப்பட்டவர்களை நிபந்தனையற்று மன்னிக்க வேண்டும். “ச்சே.. இதுல மன்னிப்பு
கேட்க என்ன இருக்கு” என்பது போன்ற வார்த்தைகள் நட்பையும், உறவையும் பலமடங்கு இறுக்கமாக்கும்.
மன்னிக்கும் பழக்குமுடைய மனிதர்கள் உடலிலும், உள்ளத்திலும் ஆரோக்கியமாகவும் ஆனந்தமாகவும் இருக்கிறார்கள் என்கின்றன
பல்வேறு ஆராய்ச்சிகளின் முடிவுகள்.
மன்னிப்பு கடந்தகாலத்தின் நிகழ்வுகளை மாற்றாது. ஆனால், அது எதிர்காலத்தை ஆனந்தமாக மாற்றும். வாழ்க்கை பணத்தினாலோ, செல்வத்தினாலோ கட்டப்படுவதல்ல. அது அன்பின் இழைகளால்
பின்னப்படுவது. உண்மையான அன்பு இருக்கும் இடத்தில் மன்னிக்கும் மனம் தானே முளைவிடும்.
எதிராளியின் மனநிலை
அனஸ் (ரலி) அவர்கள்
கூறியதாவது. கண்மணி பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் தடித்த விளிம்புகளைக் கொண்ட "நஜ்ரான்"
நாட்டு சால்வையொன்றைப் போர்த்தியிருக்க நான் அவர்களுடன் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன்.
அப்போது அவர்களைக் கிராமவாசியொருவர் கண்டு அவர்களின் சால்வையால் அவர்களைக் கடுமையாக
இழுத்தார். எந்த அளவுக்கென்றால், அவர் கடுமையாக இழுத்த காரணத்தால் சால்வை விளிம்பின் அச்சு நபியவர்களின்
தோளின் ஒரு பக்கத்தில் பதிந்திருப்பதைக் கண்டேன்.
பிறகு அந்தக் கிராமவாசி, ( يَا مُحَمَّدُ مُرْ لِي مِنْ مَالِ اللَّهِ
الَّذِي عِنْدَكَ ) "முஹம்மதே! உங்களிடமிருக்கும்
இறைவனின் செல்வத்திலிருந்து எனக்கும் கொடுக்கும்படி கட்டளையிடுங்கள்" என்றார்.
நபியவர்கள் அவர் பக்கம் திரும்பி சிரித்தார்கள். அவருக்குக் கொடுக்கும்படி உத்தரவிட்டார்கள்.
நூல்:- புகாரீ-5809, முஸ்லிம்-1906
இந்த நிலை நமக்கு
ஏற்பட்டிருந்தால் நாம் எப்படி இருந்திருப்போம் தெரியுமா? இவன் கேட்பது பிச்சை. ஏதோ கொடுத்து வைத்தது போல் கேட்கிறான். அதிலும் எவ்வளவு திமிர்
பார்த்தாயா? என்று கூறி உனக்கு எதையும் தரமுடியாது என்று சொல்வதோடு
மட்டுமல்ல நம்மில் சிலர் அடித்து விரட்டி விடுவோம்.
இந்த நிலை அண்ணல்
நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு துன்பத்தைத் தந்திருந்தாலும்கூட நபியவர்கள் கோபப்படவில்லை. மாறாக, சிரிக்கிறார்கள். எதிராளியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டார்கள்.
கிராமவாசி அவர் அப்படித்தான் இருப்பார். நாம் தான் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்
என்ற பக்குவமும் பெருந்தன்மையும் நபியவர்களுக்கு இருந்தது. இதுவே, மனித சமுதாயத்திற்கு
ஓர் சிறந்த முன்மாதிரி ஆகும்.
அழகிய பகரம்
அப்துல்லாஹ் இப்னு அபூபக்ர் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: ஓர் அரபு மனிதர் கூறினார்:
"ஹுனைன் போரின்போது, (போர்க்களத்தில்) நான்
தடித்த காலணிகளை அணிந்திருந்தேன். அப்போது நான் (கவனக்குறைவால்) அல்லாஹ்வின் தூதர்
(ஸல்) அவர்களின் பாதத்தை மிதித்துவிட்டேன். அதனால், நபியவர்கள் தம் கையில் இருந்த சாட்டையால் என்னை இலேசாகத் தட்டி, ( بِسْمِ اللَّهِ أَوْجَعْتَنِي ) "அல்லாஹ்வின் பெயரைக் கொண்டு (சொல்கிறேன்), நீ எனக்குக் காயத்தை ஏற்படுத்திவிட்டாய்" என்று கூறினார்கள்.
அதனால் , 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதரைக் காயப்படுத்திவிட்டேனே' என்று என்னை நானே நொந்துகொண்டு அந்த இரவைக் கழித்தேன்.
காலை விடிந்ததும்,
ஒரு மனிதர், "இன்னார் எங்கே?" என்று கேட்டார். நான், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நேற்று எனக்கு இதுதான் நடந்தது"
என்று கூறினேன். பிறகு,
நான் அச்சத்தோடு (அவருடன்)
சென்றேன். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், ( إِنَّكَ وَطِئْتَ بِنَعْلِكَ عَلَى رِجْلِي
بِالْأَمْسِ فَأَوْجَعْتَنِي، فَنَفَحْتُكَ نَفْحَةً بِالسَّوْطِ، فَهَذِهِ
ثَمَانُونَ نَعْجَةً، فَخُذْهَا بِهَا
) "நேற்று நீ உன் காலணிகளால் என் பாதத்தை மிதித்து
என்னைக் காயப்படுத்திவிட்டாய். அதனால் நான் உன்னைச் சாட்டையால் இலேசாகத் தட்டினேன்.
அதற்குப் பதிலாக இதோ எண்பது செம்மறி ஆடுகள் உள்ளன; இவற்றை எடுத்துக்கொள்" என்று கூறினார்கள். நூல்:- சுனன் தாரிமீ-72, மகாரிமுல் அஹ்லாக், ( مكارم الأخلاق - ابن أبي الدنيا ), ஹயாத்துல் ஹயவான் அல்குப்ரா, அஸ்ஸில்ஸிலத்துஸ் ஸஹீஹா –
அல்பானீ
நம்மால் யாருக்கும் எந்த வகையிலும் துன்பம் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது. அதையும் மீறி
ஏதேனும் ஒன்று ஏற்பட்டுவிட்டால், அதற்குப் பகரமாக அவரின் உள்ளம்
மகிழும் வகையில் ஏதேனும் ஓர் உபகாரம் செய்து அசத்துவது பெருந்தன்மையாளர்களின் பண்பாகும்.
நபிமொழித்துறை நிபுணரான
பார்வையற்றவரான இமாம் ( أعمش ) அஃமஷ் (ரஹ்) அவர்கள்
ஒற்றைக்கண் பார்வையுடன் வாழ்ந்த இமாம் ( إبراهيم النخعي ) இப்ராஹீம் நகயீ (ரஹ்) அவர்களிடம் வந்து நாம் இருவரும் ஒன்று
சேர்ந்து மதரசாவிற்கு செல்வோம் வாருங்கள்” என்றார்கள்.
அப்போது இப்ராஹீம்
நகயீ (ரஹ்) அவர்கள், ( فَإِنِّي أَخْشَى إِنْ مَرَرْنَا سَوِيًّا بِسُفَهَائِهَا،
لَيَقُولُونَ أَعْوَرَ وَيَقُودَ أَعْمَشُ، فَيَغْتَابُونَنَا فَيَأْثَمُونَ ) "(நான் ஒற்றைக்கண் பார்வையுடையவன் நீங்கள்
பார்வையற்றவர். இந்த நிலையில்) நாம் தெருவில் நடந்து செல்லும்போது அறிவற்ற சிலர் நம்மை
பார்த்தால் ஒற்றைக்கண் பார்வையாளர் குருடனை (அதாவது, அரை குருடன் முழு குருடனை) அழைத்துச்
செல்கிறார் என்று கேலியாகப் பேசுவார்கள். அதனால் அவர்கள் பாவிகளாகிவிடுவார்கள்
என்று அஞ்சுகிறேன். (எனவே, வேண்டாம்" நீங்கள் வேறு பாதையிலும் நான் பாதையிலும்
செல்லலாம்”) என்றார்கள்.
அஃமஷ் (ரஹ்) அவர்கள், ( وَمَا
عَلَيْكَ أَنْ يَأْثَمُوا وَنُؤَجِّرَ ) “(அவர்கள்
அவ்வாறு நம்மைப் பற்றி பேசினால் அதன் மூலம்) நாம் நன்மை பெறுவோம். அவர்கள் தீமை
பெறுவார்கள். அதனால் உங்களுக்கு என்ன ஆனது? என்று கேட்டார்கள்.
இப்ராஹீம் நகயீ (ரஹ்)
அவர்கள், ( نَسَلِّمْ وَيَسْلِمُونَ، خَيْرٌ مِنْ أَنْ نُؤْجَرَ
وَيَأْثَمُونَ ) "நமக்கு நன்மைகள்
கிடைத்து அவர்களுக்கு பாவங்கள் கிடைப்பதைவிட, நாமும் சலாமத்தாக இருப்பது அவர்களும்
(பாவம் சம்பாதிக்காமல்) சலாமத்தாக இருப்பது சிறப்பாயிற்றே!" என்றார்கள்.
நூல்:- அல்முன்தளிம் ( الْمُنْتَظِمُ ) இமாம் இப்னுல் ஜவ்ஸி
நம்முடைய முயற்சியால்
பிறருக்கு நன்மைகள் ஏற்பட வேண்டுமே தவிர பாவங்கள் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது.
பதிலுக்குப்
பதில் வேண்டாம்
ஒருமுறை இமாம் ஷஅபீ
(ரஹ்) அவர்கள் நபிமொழி பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவர் வந்து அன்னாரை
இல்லாத ஒன்றை எல்லாம் சொல்லி திட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
அப்போது அன்னார் புன்சரிப்புடன், ( إِن كُنتَ كَاذِبًا فَغَفَرَ اللهُ لَكَ،
وَإِن كُنتَ صَادِقًا فَغَفَرَ اللهُ لِي ) "நீ சொன்னது பொய்யாக இருந்தால், அல்லாஹ் உன்னை மன்னிப்பானாக!
நீ சொல்வது உண்மையாக இருந்தால், அல்லாஹ் என்னை மன்னிப்பானாக!" என்று கூறினார்கள்.
நூல்:- தாரீக் திமிஷ்க் - இப்னு அசாகிர் -
35/381
ஒருவர் நம்மைத் திட்டினால்
நாமும் அவரைப் பதிலுக்குத் திட்டிவிட்டால் வீரம் என்றும்,
விலகிச் சென்றுவிட்டால் கோழைத்தனம்
என்றும் நினைக்கின்றோம். இது மிகப்பெரிய தவறு.
ஒருவர் நம்மைத் திட்டினால், பதிலுக்குத் திட்டாமல்
அமைதியாக இருப்பதே நல்லது. நாமும் பதிலுக்குத் திட்டுவது சண்டையைத்தான் வளர்க்கும்.
பகைமை கொண்டு ஒருவரை அழித்துவிடலாம் என்று எண்ணினால், அழிக்கவே முடியாது. அது, வளருமே தவிர குறையாது.
ஒருவர் நம்மை திட்டுகிறார்
என்றால் அதற்கு முன்னர் நாம் அவருக்கு ஏதேனும் தவறு செய்தோமா? என்று யோசிக்க வேண்டும்.
அவ்வாறு தவறு செய்திருந்தால், அதைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்
நாம் எந்த தவறும்
செய்யவில்லை என்றால், அது குறித்து அவரிடம் நாம் தெளிவாக விளக்கி சொல்ல வேண்டும்.
நம்முடைய கருத்துக்களை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார் எனில், ஒருவேளை அவர் வருத்தம் தெரிவிக்கலாம்.
அவர்மீது தவறு இருக்கும்
பட்சத்தில் அவரின் வார்த்தைகளுக்கு நாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் புன்சரிப்புடன்
கடந்து செல்ல வேண்டும். இதுவே, பிரச்சினை தீர வழியாகும்.
திட்டியோருக்கு தர்மம்
(ஒருமுறை) நபிகள்
நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், ( أَيَعْجَزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَكُونَ مِثْلَ
أَبِي ضَمْضَمٍ ) "உங்களில் ஒருவர் அபூளம்ளம் அவர்களைப் போன்று ஆக
முடியாதா என்ன?" என்று கேட்டார்கள்.
அப்போது மக்கள், "அபூளம்ளம் என்பவர்
யார்?" என்று வினவினர்.
அதற்கு நபியவர்கள், ( رَجُلٌ فِيمَنْ كَانَ مِنْ قَبْلِكُمْ . بِمَعْنَاهُ
قَالَ عِرْضِي لِمَنْ شَتَمَنِي ) "அவர் உங்களுக்கு முன்னால் வாழ்ந்தோரில் ஒருவர் ஆவார்.
என்னை திட்டியோருக்கு எனது மதிப்பும் மரியாதையை தர்மமாக வழங்கிவிட்டேன் என்று அவர்
கூறி வந்தார்" என்று பதிலளித்தார்கள். அறிவிப்பாளர்:- அப்துர் ரஹ்மான் பின் அஜ்லான்
(ரஹ்) அவர்கள் நூல்:- அபூதாவூத்-4243
"எனது மதிப்பு
மரியாதையை இறையடியார்களில் யாரேனும் குறைத்துப் பேசி அவமதித்தாலும் அவர்களை மன்னித்துவிடுகிறேன்.
அவர்களின் அவமதிப்பையே என் சார்பாக அவர்களுக்கு தர்மமாக வழங்கிவிடுகிறேன். அவர்களுக்கு
எதிராக பழிவாங்கவோ, வாதமோ செய்யமாட்டேன்.
என்னால் அவர்களுக்கு ஏற்படும் குற்றச்சுமை நீங்க காரணமாக அமைவேன்" என்பதே அபூளம்ளம்
என்பவரின் கூற்றின் கருத்தாகும். (அத்துரருஸ் ஸனிய்யா)
திருடனுக்குப் பிரார்த்தனை
ஒரு நாள் அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் சந்தையில் உணவுப் பொருள்களை வாங்கிக்
கொண்டிருந்தார்கள். அவற்றை வாங்கிய பிறகு, தனது தலைப்பாகையில் இருந்த பணத்தைத் தேடியபோது, அது கழன்று போயிருந்ததைக்
கண்டார்கள். (பணத்தைக் காணவில்லை.) அன்னார், ( لَقَد جَلَستُ وَإِنَّهَا لَمَعِيَ ) "நான் (பொருள்கள் வாங்க) இங்கே அமரும்போது பணம் என்னிடம்
இருந்ததே!" என்றார்கள்.
அதை எடுத்தவனை மக்கள், ( اللَّهُمَّ اقْطَعْ يَدَ السَّارِقِ الَّذِي
أَخَذَهَا ، اللَّهُمَّ افْعَلْ بِهِ كَذَا )
"இறைவா! இதை எடுத்த திருடனின்
கையை துண்டித்து விடு! அவனுக்கு இன்னின்னவற்றை
(தண்டனையாக) கொடு!" என்று சபிக்கத் தொடங்கினர்.
அப்போது அன்னார், ( اَللَّهُمَّ إن كَانَ حَمَلَهُ عَلَى
أَخْذِهَا حَاجَةٌ ، فَبَارِكْ لَهُ فِيهَا ، وَإِنْ كَانَ حَمَلَتْهُ جَرَاءَةٌ
عَلَى الذَّنْبِ ، فَاجْعَلْهُ آخِرَ ذُنُوبِهِ
) “இறைவா, அவன் தேவையின் காரணமாக
அதை எடுக்க வேண்டிய நிலைக்கு ஆட்பட்டிருந்தால், அதில் அவனுக்கு அருள்புரிவாயாக! பாவம் செய்யும்
துணிச்சலின் காரணமாக அவன் அதைச் செய்யத் தூண்டப்பட்டிருந்தால், அதை அவனது கடைசிப்
பாவமாக ஆக்குவாயாக!" என்று (அவனின் நல்வாழ்வுக்காகப்) பிரார்த்தித்தார்கள். நூல்:-
இஹ்யா
திருடியவன் எந்த சூழ்நிலையில் திருடினான்; எதைத் திருடினான் என்பதையெல்லாம் அறிய
வேண்டும். எதையும் சம்பாதிப்பதற்கு பலமற்றவனாக இருந்து உணவுக்காக திருடியிருந்தால்
அது மன்னிக்கப்பட வேண்டிய குற்றமே.
ஒருவன் தமது இக்கட்டான சூழ்நிலையில் திருடியிருந்தால்,
அவன் சூழ்நிலை திருடன். எனவே, அவனைச் சபிப்பது முறையன்று. அவனை அழைத்து அவனுக்கு உதவி
செய்து, திருட்டின் விபரீதத்தை
எடுத்துரைத்து, அவனுக்காக பிரார்த்திக்க
வேண்டும். இதுவே, பெருந்தன்மையாகும்.
கடன் தள்ளுபடி
கைஸ் பின் ஸஅத் பின் உபாதா (ரலி) அவர்கள் மக்களுக்குப் பணம் கடனாகக் கொடுத்து வந்தார்கள்.
அவர்கள் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டபோதும், யாரும் அவர்களைப் பார்க்க வரவில்லை. அவர்கள், ( لِمَا
لَمْ يَزُورَنِي النَّاسِ ) "ஏன் மக்கள் என்னைப் பார்க்க வரவில்லை?" கேட்டார்கள். அதற்கு
அவர்களிடம், ( اِنَّهُمْ يَسْتَحْيُونَ مِمَّا لَكَ عَلَيْهِمْ مِنْ
دَيْنٍ )
"உங்களுக்கு அவர்கள்
தரவேண்டிய கடனை நினைத்து வெட்கப்படுகிறார்கள்" கூறப்பட்டது.
அவர்கள், ( أَخْزَى اللَّهُ مَالًا يُمْنَعُ صَاحِبَهُ الزُّوَّارُ ) "செல்வந்தரைச் சந்திக்க
வருபவர்களைத் தடுக்கும் செல்வத்தை அல்லாஹ் இழிவுபடுத்துவானாக!" என்று கூறியவாறு, அறிவிப்பாளர் ஒருவரை அழைத்து, ( مَنْ كَانَ لِقَيْسِ عَلَيْهِ دَيْنٌ فَهُوَ
فِي حَلَّ ) "கைஸுக்குக் கடன் பட்டிருப்பவர் யாராக இருந்தாலும், அவருக்கு அதனை தள்ளுபடி
செய்யப்படுகிறது" என்று மக்களிடம் உரக்கச் சொல்லும்படி கட்டளையிட்டார்கள்.
அன்று மாலைக்குள், ஏராளமானவர்கள் நலம் விசாரிக்க வந்ததால், அவரது வீட்டுக்கதவின்
தாழ்ப்பால் உடைந்து போனது. நூல்:- அல்பிதாயா வந்நிஹாயா
நோயாளியை நலம் விசாரிப்பது (சுன்னா எனும்) நபிவழி ஆகும். மக்கள் நபிவழியை கடைபிடிப்பதற்கு
கடன் ஓர் தடையாக இருந்தால் அந்தக் கடனை தள்ளுபடி செய்வது தான் முறையாகும் என்று கைஸ்
(ரலி) அவர்கள் விளங்கிக் கொண்டதால் தனக்கு நஷ்டம் ஏற்பட்டாலும் பரவாயில்லை என்று தமக்கு
வரவேண்டிய கடன் தொகைகள் அனைத்தையும் தள்ளுபடி செய்தார்கள்.
நோயாளியை நலம் விசாரிப்பது (சுன்னா எனும்) நபிவழி ஆகும். மக்கள் நபிவழியை கடைபிடிப்பதற்கு
கடன் ஓர் தடையாக இருந்தால் அந்தக் கடனை தள்ளுபடி செய்வது தான் முறையாகும் என்று கைஸ்
(ரலி) அவர்கள் விளங்கிக்கொண்டதால், தனக்கு நஷ்டம் ஏற்பட்டாலும் பரவாயில்லை என்று தமக்கு
வரவேண்டிய கடன் தொகைகள் அனைத்தையும் தள்ளுபடி செய்தார்கள்.
நல்லறம் ஒன்றை செய்வதற்கு, பணம் ஒரு தடையாக இருந்தால், அதை தூரப்படுத்துவதே நல்லது.
யார் பணக்காரன்?
யார் ஏழை?
ஒரு பணக்கார அம்மா
துணி கடைக்குப் போய் கடைக்காரரிடம், "எனது மகனுக்கு திருமணம். ஆகவே, எனது வீட்டில் வேலைசெய்யும் பணிப்பெண்ணிற்கு கொடுக்க
மிக குறைந்த விலையில் ஒரு சேலை கொடுங்கள்" என்று வாங்கிச் செல்கிறார்.
சற்று நேரத்திற்கு
பிறகு அதே கடைக்கு அந்த வீட்டு பணிப்பெண் வருகிறார். கடைக்காரரிடம், "என் முதலாளியின் மகனுக்கு திருமணம். அதனால் எனது முதலாளி அம்மாவுக்கு
பரிசாக கொடுப்பதற்கு உங்க கடையில் மிக உயர்ந்த விலையுடைய சேலைகளை எடுத்துப்போடுங்கள்" என்று கூறி அவற்றில் மிக உயர்ந்த விலையுடைய ஒரு சேலையை வாங்கிச் செல்கிறார்..!
இன்றைய காலத்தில்
பணக்காரன் - ஏழை ஆகிய இருவருக்குமிடையில் அன்பளிப்பைப் பரிமாறிக் கொள்ளும்போது, பெரும்பாலும் இந்த நிலையைக் காணலாம்.
சுற்றுலாவிற்கு வந்து
ஸ்டார் ஹோட்டலில் தங்கியிருக்கும் ஒரு பணக்கார பெண் தமது ஆறு மாத குழந்தைக்கு ஒரு கப் பால் வேண்டும் என்று
ஹோட்டல் மேலாளரிடம் கேட்கிறாள். அதற்கு அந்த மேலாளர், “பாலுக்கு நீங்கள் தணியாக
பணம் செலுத்த வேண்டும்” என்று கூற, அவளும் பணத்தை செலுத்தி பாலை வாங்கி குழந்தைக்கு
ஊட்டுகிறாள்.
ஒருநாள் சுற்றிப்
பார்த்தவிட்டு ஹோட்டலுக்கு திரும்பும் வழியில் குழந்தை பசியால் அழுததால், ரோட்டின் ஓரத்தில் இருந்த டீ கடையில் ஒரு கப் பால் வாங்கி குழந்தைக்கு ஊட்டினாள்.
பிறகு, “பால் எவ்வளவு?” என்று டீ கடைக்காரரிடம் கேட்க, “டீ கடைக்காரர் குழந்தைக்கு கொடுக்கும் பாலுக்கு நாங்கள் காசு வாங்குவதில்லை” எனறு
சிரித்த முகத்தோடு பதிலளித்தார்.
பணம் உள்ளவன் எல்லாம்
பணக்காரன் அல்லன். பெருந்தன்மையுடன் இருப்பவனே உண்மையான பணக்காரன்.
இந்த உலகத்தில் நிறைய
பெருந்தன்மையுடைய மனிதர்கள் வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நம் கண்களுக்கு தென்படவில்லை
என்றாலும் பரவாயில்லை. நாம் அவர்களில் ஒருவராக வாழமுயற்சி செய்ய வேண்டும்.
இறைவா! எங்களையும்,
எங்கள் சந்ததியினரையும் பெருந்தன்மையாளர்களாகவே
வாழச் செய்வானாக ஆமீன்!
மௌலவி, மு.முஹம்மது ஹைதர்அலீ இம்தாதி, இமாம்: நீலாங்கரை, சென்னை. செல்:9840535951
